Tuesday, September 30, 2014

ប្រាសាទ​ភ្នំបាក់ខែង

ប្រាសាទ​ភ្នំបាក់ខែង
















ប្រាសាទភ្នំបូក

ប្រាសាទភ្នំបូក




     ប្រាសាទ​ភ្នំបូក​ជា​ប្រាសាទ​មួយ​ដែល​មាន​ទីតាំង​​ស្ថិត​​នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​បូក ​ក្នុង​ខេត្ត​សៀមរាប ​ស្ថាបនា​ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះ​បាទ​យសោវរ្ម័ន​ទី​១​។



     លិង្គ​ព្រះ​ឥសូរ​មាន​កម្ពស់​ប្រមាណ​ជាង​២​ម៉ែត្រ ​សូម្បី​តែ​មាន​សភាព​ទ្រុឌ​ទ្រោម ​ក៏​ដោយ ​ប៉ុន្តែ​នៅ​ឃើញ​ពី​ភាព​ធំ​អស្ចារ្យ​នៅ​ជើង​ទម្រយោនី​ដែល​ត្រូវ​ដើម​ឈើ​វល្លិ ​គ្រប​ដណ្តប់​។ ជើង​ទម្រយោនី​ដ៏​ធំ​នេះ ​ជា​ទួល​រាង​ការ៉េ​។ រូប​ចម្លាក់​ទេព​ធីតា​ នៅ​ជាប់​នឹង​ជញ្ជាំង​ប្រាសាទ​ នឹង​ឃើញ​សំពត់​ស​ម្លុយ ដែល​យើង​មិន​ធ្លាប់​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​រចនាបថ​សម័យ​ណាៗ​ទាំងអស់​។ អ្នក​បុរាណ​វិទ្យា​បាន​ចាត់​ទុក​រចនាបថ​នេះ​ថា ​ជា​យុគ​សម័យ​មួយ​គឺ​យុគសម័យ​ភ្នំ​បាខែង​នោះ​ឯង​។



     ភ្នំ​បូក​មិន​សូវ​ជា​ទី​ពេញ​និយម​សម្រាប់​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ប៉ុន្មាន​ ឡើយ​ដោយ​សារ​តែ​ភ្នំ​នេះ​នៅ​ឆ្ងាយ​ដាច់​ពី​ប្រាសាទ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ដែល​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​សៀមរាប​។ បើ​យើង​ធ្វើ​ដំណើរ​ហួស​ប្រាសាទ​បន្ទាយ​ស្រី​បន្តិច​នឹង​ឃើញ​ភ្នំ​មួយ​នោះ​ភ្នំ​បូក​នេះ​ឯង​។ ​ភ្នំ​បូក​នេះ​គឺ​ជា​ភ្នំ​មួយ​​ក្នុង​ចំណោម​ភ្នំ​បី​ដែល​ព្រះ​បាទ​យសោវរ្ម័ន​​ទី​១ បាន​កសាង​ទុក​។ ភ្នំបូក​មាន​កម្ពស់​ប្រមាណ​ជា​៧០​ម៉ែត្រ ហើយ​សម្រាប់​អ្នក​ទេសចរ ​ត្រូវ​ដើរ​ឡើង​ភ្នំ​ដើម្បី​ទស្សនា​ប្រាសាទ​​។ នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ ​មាន​ប្រាសាទ​បី​ស្ថិត​នៅ​ជើង​ទម្រ​តែមួយ ​ហើយ​ប្រាសាទ​នេះ​មាន​លក្ខណៈ​ស្រដៀង​និង​ប្រាសាទ​ភ្នំ​ក្រោម​ ប៉ុន្តែ​ប្រាសាទ​ភ្នំបូក ​នេះ​នៅ​មាន​ក្បូរ​ក្បាច់​ចម្លាក់​ល្អ​ជាង​ប្រាសាទ​ភ្នំ​ក្រោម​។


អត្ថបទដកស្រង់​ចេញ​ពី​ http://km.wikipedia.org









ស្រះស្រង់

ស្រះស្រង់




     ស្រះស្រង់​មាន​ទីតាំង​ស្ថិត​នៅ​ទល់មុខ​ខាង​កើត​ប្រាសាទ​បន្ទាយ​ក្តី។​ ស្រះ​នេះ​កសាង​ឡើង​នៅ​ចុង​សតវត្សរ៍​ទី​១២ ​ដោយ​ព្រះ​បាទ​ជ័យ​វរ្ម័ន​ទី​៧​។ ស្រះ​នេះ​មាន​ទំហំ​ប្រវែង​ ៧០០x៣០០ ​ម៉ែត្រ ដែល​មាន​រាន​ហាល​ដ៏​ស្រស់ស្អាត​។ ស្រះ​នេះ​សាងសង់​តែង​តែ​មាន​ទឹក​ជាប់​ជា​និច្ច និង​មាន​ទេស​ភាព​ស្រស់​បំព្រង​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​។​​ ស្រះ​នេះ​បាន​សាងសង់​ឡើង​ពី​ថ្ម​ភក់ ​និង​ថ្ម​បាយ​ក្រៀម​។ រាន​ហាល​នៅ​ស្រះស្រង់​មាន​រាង​កាក​បាទ​ដែល​មាន​បង្កាន់​ដៃ​នាគ ​និង​មាន​តោ​ឈរ​យាម​ផ្លូវ​។


អត្ថបទដកស្រង់​ចេញ​ពី​ http://km.wikipedia.org






ប្រាសាទមេបុណ្យខាងកើត

ប្រាសាទមេបុណ្យខាងកើត




     ប្រាសាទ​មេបុណ្យ​ខាង​កើត ​សាងសង់​ក្នុង​រជ្ឋាកាល ​ព្រះ​បាទ​រាជអិន្ទ្រវរ្ម័ន ​នា​គ.ស៩៥២ ​នៅ​លើ​កោះ​តូច​មួយ​ចំ​កណ្ដាល​បារាយ​ខាង​កើត ​គឺ​នៅ​ខាង​កើត​ទីក្រុង​​ នៅទីនោះ​ ព្រះអង្គ​តម្កល់​អដ្ឋិធាតុ ​ព្រះ​មាតា​បិតា​ព្រះ​អង្គ។ ប្រាសាទ​នេះ​មាន​លំនាំ​ប្រហាក់​ប្រហែល​គ្នា​នឹង​ប្រាសាទ​ព្រះ​គោ ​របៀប​សាង​សង់ ​និង​ក្បាច់​រចនា​មិន​សូវ​ជា​អស្ចារ្យ​ទេ​។​



     ប្រាសាទ​មេបុណ្យ​ខាង​កើត​ មាន​ទីតាំង​ស្ថិត​នៅ​ចំ​កណ្តាល​បារាយណ៍​ខាង​កើត ​ចំងាយ​ប្រហែល​៥០០​ម ពី​ប្រាសាទ​ប្រែ​រូប​។ ​ប្រាសាទ​នេះ​​ត្រូវ​បាន​កសាង​ឡើង​នៅ​ភាគ​ទី​២ ​នៃ​សតវត្សរ៍​ទី​១០​ ក្នុង​ឆ្នាំ​៩៥២​ ដោយ​ព្រះ​បាទ​រាជេន្ទ្រវរ្ម័ន​​ឧទ្ទិស​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះ​ឥសូរ​ ក្នុង​ព្រហមញ្ញ​សាសនា​។ ប្រាសាទ​នេះ​មាន​រូបរាង​ស្រដៀង​ទៅ​នឹង​ប្រាសាទ​ប្រែ​រូប​។ កាល​ពី​ដើម​​ ប្រាសាទ​នេះ​ស្ថិត​នៅ​លើ​កោះ​តូច​មួយ​កណ្តាល​បារាយណ៍​ខាង​កើត ​ដែល​អាច​ធ្វើ​ដំណើរ​បាន​ដោយ​ជិះ​ទូក តែ​បច្ចុប្បន្ន​បារាយណ៍​នោះ​គោក​អស់​ទៅ​ហើយ។​



     ការ​ហៅ​ឈ្មោះ​ប្រាសាទ​ថា​មេបុណ្យ​ខាង​កើត ​គឺ​ហៅ​សំដៅ​ទៅ​លើ ​ប្រាសាទ​មេបុណ្យ​មាន​ពីរ ​មួយ​គឺ​មេបុណ្យ​ខាង​កើត ​ស្ថិត​នៅ​បារាយណ៍​ខាង​កើត ​និង​មួយ​ទៀត​មេបុណ្យ​ខាង​លិច​ ស្ថិត​នៅ​កណ្តាល​បារាយណ៍​ខាង​លិច​ (បារាយណ៍​ទឹក​ថ្លា)។ នៅ​ក្នុង​ភាសា​ពាក្យ ​មេ ស្មើ មី,ម៉ា មាន​ន័យ​ថា ​ម្តាយ,​ ស្ត្រី​។ ប្រាសាទ​មេបុណ្យ ​គឺ​ជា​កន្លែង​រោង​បុណ្យ​សំរាប់​ប្រារព្ធ​ពិធី ​ដូច្នោះ​ហើយ​បាន​ជា​គេ​ហៅ​តៗ​គ្នា​ថា​មេបុណ្យ​។


អត្ថបទដកស្រង់​ចេញ​ពី​ http://www.chanbokeo.com








ក្រោលដំរី ឬ ក្រោលរមាស

ក្រោលដំរី ឬ ក្រោលរមាស




     សំណង់​របង​ថ្ម​បាយ​ក្រៀម​កម្ពស់​៣​ម៉ែត្រ រាង​ពង​ក្រពើ ទំហំ៤៥​ម៉ែត្រ x ៥៥ ​ម៉ែត្រ មាន​ច្រក​ចូល​ពី​ទិស​ខាង​ជើង ​និង​ខាង​ត្បូង ប្រហែល​ប្រើប្រាស់​ជា​កន្លែង​ផ្សាំង​ដំរី។






ប្រាសាទ​រោងរមាំង

ប្រាសាទ​រោងរមាំង










ប្រាសាទបក្សីចាំក្រុង

ប្រាសាទបក្សីចាំក្រុង




     ស្ថិត​នៅ​កណ្តាល​ព្រៃ​ស្រោង​ខាង​ឆេ្វង​ផ្លូវ​ និង​ខាង​ជើង ភ្នំ​បាខែង ​ប្រហែល​១៥០​ម៉ែត្រ ​មាន​កាំ​ជណ្តើរ​ស្ថាបនា ​ដោយ​ថ្ម​បាយ​កៀ្រម ​និង​ឥដ្ឋ​ពណ៌‌​ក្រហម​ នៅ​ម្តុំ​ប្រាសាទ​នេះ​ក៏មាន​ប្រាសាទ​តូចៗ​មួយ​ចំនួន​ទៀត​កសាង​អំពី​ឥដ្ឋ​ ដែល​ខ្លះ​បាំង​បាត់​ដោយ​រុក្ខជាតិ​រាង​ជា​សាជី ​មាន​ថ្នាក់ៗ​ ធ្វើ​ពី​ឥដ្ឋ​បែរ​មុខ​ទៅ​ទិស​ខាង​កើត​មាន​៤​ថ្នាក់ កសាង​ពី​ថ្ម​បាយ​កៀ្រម​បន្តុប​ ប្រាសាទ​ឥដ្ឋ​ខាង​លើ ​មាន​ជណ្តើរ​គ្រប់​ទាំង​បួន​ទិស​។ ប្រាសាទ​នេះ​ប្រហែល​ជា​ចាប់​ផ្តើម​កសាង​ឡើង​ដោយ​ព្រះ​បាទ​ហសវរ្ម័ន​ទី​១ (៩១០ - ៩៤៤) និង​បញ្ចប់​ការ​កសាង​ដោយ​ព្រះ​បាទ​រាជេន្រ្ទវរ្ម័ន (៩៤៤ - ៩៦៨) ដែល​ប្រាសាទ​នេះ​ត្រួវ​បាន​ស្ថាបនា​ដើម្បី​ឧទ្ទឹស​ថ្វាយ ព្រះ​ឥសូរ​ក្នុង​ព្រហ្មមញ្ញ​សាសនា។



     តាម​ឯកសារ​បាន​បញ្ជាក់​ថា​កាល​ពី​ជំនាន់​កសាង​ប្រាសាទ​នេះ​ពុំ​មាន​សិលាចារិក​ អ្វី​ឡើយ​លុះ​ដល់ ព្រះ​បាទ​រាជេន្រ្ទវរ្ម័ន​នាំ​រាជធានី​ពីកោះកេរ​មក​តាំង​នៅ​អង្គរ​សាថ្មីវិញ​នៅ គ្រិស្ត​សករាជ​៩៤៨ ទើប​ព្រះ​អង្គ​ឲ្យ​គេ​ចារិក​កាព្យ​សំស្រ្កឹត​នៅ​លើ ​មេ​ទ្វារ​គួរ​ជាទី​ចាប់​អារម្មណ៍​ក្រៃលែង​ព្រោះ​មាន​និទាន​អំពី​បុព្វការី​ជន ដំបូង​បង្អស់​នៃ​ជន​ជាតិ​ខែ្មរ​ក្នុង​លំនាំ​រឿង​ព្រេង​ដែល​បាន​និយាយ​ថា​ខែ្មរ​មាន ​តំណ​ពូជពង្ស ​មក​ពី​ឥសី​មួយ​អង្គ​ព្រះ​នាម​ "កម្ពុ" ដែល​បង្កើត​ដោយ​ឯក​ឯង (ស្វាយម្ភូ) ឥសី​នោះ​ទៅ​ភព​ប្រសព្វ​នឹង​ទេព​កញ្ញា​ឈ្មោះ ​"មេរា" ទើប​បង្កើត​ជាកូន​ចៅ​ត​រៀង​មក​ ប្រាសាទ​បក្សី​ចាំ​ក្រុង​កសាង​នៅ​លើ​ស្ថានីយ​បុរេ​ប្រវត្តិ​មួយ​នៃ​យុគ​សំរឹទិ្ធ។ សិលា​ចារិក​នៅ​លើ​ទ្វា​ប្រាសាទ​បញ្ជាក់​អំពី​កាល​បរិច្ឆេទ​របស់​ប្រាសាទ និង​​ពី​រូប​បដិមា​ព្រះ​ឥសូរ​ធ្វើ​អំពី​មាស ​និង​កវី​ទេវកថា​នៃ​អារ្យ​ធម៌​ខ្មែរ។